VOORLEESPOST

Balustradeperikelen

ma, 16/02/2015

Op 4 februari las ik twee verhalen voor uit Olifant en Krokodil, van Max Velthuijs. In het eerste verhaal slaagt Krokodil erin aan huisruil te doen met de naïeve, goedige Olifant. Als Olifant erachter komt dat Krokodil hem bedrogen heeft en dat hij in het lelijke kippenhok van Krokodil niet eens rechtop kan staan, moet hij een plannetje verzinnen om zijn vroegere huisje terug te krijgen. In het tweede verhaal verkoopt kunstschilder Krokodil een wit doek aan de goedgelovige Olifant.

Het voorlezen in Sint-Jan gebeurt in de mezzanine, een heel geschikt plekje in de klas en toch ervan afgescheiden door het niveauverschil. De kinderen nemen plaats op bankjes die tegen de balustrade staan. Sommige kinderen, de niet zo gretige luisteraars, willen graag weten wat er beneden gebeurt en gaan vanop de bankjes over de balustrade hangen. Zodra een kind daarmee begint, krijgt het navolging en gaat het verhaal de mist in.

Deze keer heb ik nog eens ondervonden hoe belangrijk de indeling van de kinderen in de twee groepjes is. De leerkracht die Nicky verving, had twee willekeurige groepjes gemaakt, zodat ik in elk groepje heel aandachtige luisteraars had, naast kinderen voor wie het luisteren naar een verhaal in een nieuwe taal nog erg lastig is. Toen ik aankwam, vroeg ze me voor welk groepje ik eerst zou voorlezen en ik vertelde haar dat ik altijd eerst het taalvaardige groepje nam. Waarschijnlijk heeft ze daarover nagedacht tijdens mijn voorleesuurtje, want aan het eind zei ze me dat ze eigenlijk geen onderscheid had gemaakt.

Door de gemengde groepjes heb ik niet een keer mijn verhaal kunnen brengen zoals ik dat anders doe. In beide groepjes zaten wegdromers en balustradehangers die ik constant weer bij het verhaal moest betrekken. Dat was vooral vervelend voor de kinderen die wel graag komen luisteren. Iedereen was de dupe van mijn constant tot de orde roepen.

Ik zal aan Nicky twee lijstjes namen vragen, zodat ik die bij haar afwezigheid door de vervangleerkracht kan laten afroepen. Dat lijkt me de eenvoudigste manier om problemen te voorkomen.

Om te eindigen met een positieve noot: precies de kinderen die ik de hele tijd standjes had moeten geven, kwamen bij mijn vertrek tot tweemaal toe met open armpjes dag zeggen en kusjes vragen. Op dat moment verdween al mijn frustratie als sneeuw voor de zon. Maar Olifant en Krokodil... die ga ik toch een tijdje mijden.

Voorlezer:

Reactie toevoegen

Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.


| More