VOORLEESPOST

De Musjes - Klasje van Juf Carolina

ma, 17/11/2014

Twee boekjes had ik meegebracht: Nog 100 nachtjes slapen van Milja Praagman en De Paraplu van Ingrid en Dieter Schubert. Beide boekjes had ik leren kennen bij een vorige bijeenkomst van de Leesfeest voorlezers. Ze hadden me zo bekoord dat ik ze zowat onmiddellijk ben gaan kopen. Goed besteedde boekenbons!

Met De paraplu wilde ik tenminste één van de groepjes kleuters zelf laten vertellen. Kijken of dat lukt. Met een sterk groepje moest dat kunnen. Niet alleen de taalvaardigheid maar ook een beetje zelfdiscipline is hiervoor nodig.

Het verdelen van de groepjes liep niet zo vlot: enkele kleuters moesten nog hun fruit opeten en daardoor had ik het niet zo in de hand. Het werd een erg verscheiden groepje van zes. Opletten dus dat wel iedereen aan bod kon komen.

Alleen al bij het bekijken van de kaft kwamen ze al los. Even helpen bij de eerste pagina. Maar vanaf dan hadden ze het wel door: De wolken hondjes – hier waait het niet meer – er zit een gat in de wolken…..grote drukte bij de wilde dieren van Afrika – de slang tussen de krokodillen….alleen die vliegende vissen waren toch wel heel vreemd. Aan het eind was iedereen het erover eens dat het nu de beurt was aan de poes! Eerlijk is eerlijk?
Niet iedereen geraakte even goed uit zijn woorden, maar iedereen voelde zich wel aangesproken en iedereen wist wel iets te vertellen. Druk, langer dan gewoon voorlezen maar wel erg leuk. Hoewel…aan het eind vroeg Lana of ik nu ook nog een verhaal ging voorlezen.

Bij de volgende groep, het was een grotere groep, besloot ik om ‘Nog 100 nachtjes slapen’ voor te lezen. Wellicht iets rustiger op zo’n winderige dag.
Er werd erg meevoelend gereageerd op die arme Dorus die zo graag een feest wilde. Maar wat de een als grappig zag, lokte bij de andere verontwaardiging uit : Dorus knipt zomaar driehoekjes uit al die kleren!! Bij enkelen bleef het misprijzen aanhouden als al die driehoekjes uiteindelijk een feestslinger werden.
Een boekje om meer dan één keer voor te lezen, denk ik. Op weg terug naar de klas kwam het misprijzen nog eens naar boven. We waren het helemaal eens: ‘Nee hé, het mag echt niet wat Dorus deed’. Maar dat die mama dan toch nog mee feestvierde nadien kon er echt niet in.
Tijd om sprookjes voor te lezen: de goeden beloond, de stouten gestraft. Of nog beter: volgende week Sinterklaas . Het komt nog goed, denk ik.
Geen morele bezwaren bij het laatste groepje -vier notoire belhamels met pretlichtjes in de ogen. Die zagen alleen de grap.

Het was een drukke dag - ach die wind! - veel geroffel op de trap en geschuifel op de bankjes, geritsel met de naamkaartjes,…maar toch bedacht ik nadien dat er al een hele fijne evolutie te zien is : de kinderen zijn helemaal mee met de idee van het voorlezen en luisteren naar een heel verhaal. Een boekje is intussen meer dan het aanwijzen of benoemen van de dingen maar het heeft een begin, een midden en een einde. Het gaat over iemand of iets, daar gebeurt wat mee of die maakt iets mee en dan loopt het verhaal - gelukkig altijd - goed af. Het lijkt nogal evident, evidenter dan het is: ‘Zullen we eens kijken wat er nu gebeurt?’ De volgende bladzijde als perspectief. Het opbouwen van een spanning. Nog even en we kunnen naar ‘Wat denk je dat er nu zal gebeuren?’ Maar nog niet alle kleuters zijn daar al aan toe.

Voorlezer:

Reactie toevoegen

Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.


| More