VOORLEESPOST

Gezinsuitbreiding

vr, 07/11/2014

Bij het begin van het schooljaar kies ik altijd eenvoudige boekjes uit om voor te lezen in Sint-Jan. Zo kan ik het taalniveau testen en ervoor zorgen dat ik niet over de hoofden van de kinderen heen praat. Bij een te moeilijk verhaal zie je sommige kinderen wegdromen; andere kleuters beginnen te prutsen of vallen elkaar lastig. In geen tijd gaat dan het hele voorleesmoment de mist in.

Vorige keer hadden verschillende kinderen me verteld dat ze in andere talen konden tellen. Omdat ze daar zo trots op waren, nam ik me voor vandaag Mag ik in jullie bed? van Lindsay Camp, met leuke illustraties van Jonathan Langley, voor te lezen.

Over broers en zussen heeft iedereen wel wat te vertellen. Ik gaf de kinderen eerst even de kans om dit te doen. De meeste kleuters bleken uit een doorsneegezin van twee, hooguit drie, kinderen te komen. Zippe vertelde me meteen dat er bij hem thuis evenveel, misschien zelfs nog meer kinderen zijn dan op de kaft van het boek.

Het verhaal gaat over baby Boris die heel graag tussen mama en papa in wil slapen. Dat gaat goed tot hij groter wordt en zijn ouders in zijn slaap begint te porren en te schoppen. Papa gaat van pure ellende dan maar in het spijlenbedje van Boris liggen. (Die prent werd natuurlijk op gejoel onthaald). Een groter bed brengt een tijdje soelaas, maar dan wordt broertje Bas geboren en moet het bed alweer worden vernieuwd. Als vervolgens een tweeling, dan een drieling het gezin komen vergroten, zit er voor papa niets anders op dan de muren van de zolder weg te breken en een kamerbreed bed ineen te timmeren. Dat zware bed gaat op een nacht met heel de crew op reis...

Het kroostrijke gezin, de poezenfamilie en de knuffelcollectie van de kinderen uit het verhaal werden met groot enthousiasme geteld in het Nederlands en het Engels. Ik had op wat exotisch gecijfer gehoopt, maar dat bleef uit. Kinderen krijgen blijkbaar met de papfles mee dat Engels de taal van de toekomst is. Zelfs een Franstalige premier met of zonder strikje kan daar niets aan veranderen...

Voorlopig valt het minder taalvaardige groepje heel goed mee. De kinderen zijn allemaal geïnteresseerd in het verhaal en – op één heel schuchter klein meisje na – krijg ik van iedereen reactie.

Vanaf volgende week neem ik voor elk groepje een ander prentenboek mee: wat meer literatuur voor het ene groepje en een sprankelend verhaal met minder tekst voor het andere.

Voorlezer:

Reactie toevoegen

Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.


| More