VOORLEESPOST

Issun-Boshi, een verhaal voor de kamishibai

di, 19/05/2015

Vanmorgen stonden de kamishibai en het verhaal van Issun-Boshi voor me klaar in Sint-Jan. Het theatertje heeft iets magisch. De kinderen waren veel drukker dan gewoonlijk, maar toen het eerste groepje voor het kastje ging zitten, werd het meteen stil. Vol verwachting werd uitgekeken naar de prent achter het rode gordijntje.

Eerst deed ik een spelletje met het moeilijke woord ka-mi-shi-bai. Ik deelde de vier lettergrepen uit aan vier kinderen. Die moesten alleen hun stukje van het woord onthouden. Daarna speelde ik dirigent en liet ik ze de lettergrepen een na een zeggen. Dat bleek moeilijker dan ik dacht, maar na een paar keer lukte het.

Het verhaal van Issun-Boshi gaat over een mannetje dat niet groter is dan een duim. Zoals dat spijtig genoeg gaat als je buiten de normen valt, wordt Issun-Boshi als kind gepest en uitgejouwd, maar daar trekt hij zich niet veel van aan. Als hij oud genoeg is, neemt hij afscheid van zijn ouders om in de hoofdstad aan het hof van de keizer te gaan werken. Hij heeft namelijk gehoord dat daar een heel wijze man woont die hem veel kan leren.

Issun-Boshi vertrekt met een paar attributen: een kommetje, een eetstokje en een naald. Het kommetje wordt zijn boot, het eetstokje zijn roeispaan en de naald fungeert als zwaard. Na dagenlang de gevaren op het water te hebben getrotseerd, komt Issun-Boshi aan in de stad, waar hij moet oppassen om niet vertrappeld te worden door de menigte mensen. Hij geeft niet op en blijft doorlopen tot hij de deur van het paleis bereikt.

Issun-Boshi krijgt werk in het paleis en wordt dikke vrienden met de prinses. Ze spelen niet alleen, maar leren rekenen, lezen en schrijven. Als ze ergens heen gaan, mag het mannetje in de mouw van de prinses gaan zitten.

Alles gaat goed tot er op een dag een verschrikkelijk monster op hun weg staat. Issun-Boshi verdedigt zijn vriendinnetje en wordt door het monster opgeslokt. Gelukkig heeft hij zijn zwaard nog. In de buik van het monster prikt hij met de naald tot het monster hem weer uitspuwt.

Nu is Issun-Boshi natuurlijk een grote held in de ogen van de prinses. Als ze willen doorlopen, zien ze op de weg een rammelaar liggen. De prinses weet dat het een toverrammelaar is: als je ermee rammelt, mag je een wens doen.

Wat Issun-Boshi wenst en hoe het verhaal afloopt, laat ik aan ieders verbeelding over.

Ik had zelf ook de nodige attributen meegenomen: een eetstokje, een naald en een houten rammelaar. Zo kon ik alles aanschouwelijk maken. De rammelaar gebruikte ik eerst om, zoals de Japanse verteller, de kinderen bij elkaar te roepen. Aan het eind van het verhaal mochten de kinderen er heel hard mee rammelen om Issun-Boshi te laten groeien.

Oei! Nu heb ik toch nog de pointe van het verhaal verteld, maar gelukkig weten jullie nog niet hoe het afloopt met Issun-Boshi en de prinses. Of vergis ik me?

Volgende keer, de laatste van dit schooljaar, moet ik Klein Duimpje zien te vinden. Er is geen kind in mijn groepje dat deze klassieker nog kent.

Voorlezer:

Reactie toevoegen

Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.