VOORLEESPOST

Mijn laatste voorleesuurtje van 2015 in de bib

wo, 13/05/2015

Het voorleesjaar in de bib zit er voor me op en ik wou graag eindigen met een gezellig voorleesuurtje. Dat werd het ook: de bankjes zaten vol met aandachtige luisteraars en ik had leuke prentenboeken op de kop getikt.

Eerst las ik het gloednieuwe De knoop van Manu, van Szilvia Hunyadi &Natascha Stenvert. Dat is een ongewoon verhaal over een knoop die van een hemdje springt en in de riool belandt. De grote, expressieve illustraties maken het prentenboek bijzonder aantrekkelijk.

De krijtjes staken! van Drew Daywalt & Oliver Jeffers, is nog origineler. Wat staken is, wisten de kinderen niet meteen, maar de aanwezige mama’s en papa’s zaten te grinniken toen ik het begrip uitlegde aan de hand van trein- en busstakingen. Het prentenboek gaat over Teun die in zijn tas een stapeltje brieven vindt. Elke brief is door een kleurkrijtje geschreven. Rood is overspannen, beige, zwart en wit voelen zich tekortgedaan, blauw is haast helemaal opgebruikt, geel en oranje spreken niet meer met elkaar, huidskleur voelt zich bloot omdat iemand zijn papiertje verwijderd heeft (grote hilariteit) en zo komt elk krijtje met een of andere klacht aandraven. Het leuke is dat de brieven telkens op een vrij slordig blaadje met de hand geschreven zijn. Het is alsof de blaadjes bovenop de pagina liggen, wat ik ook aan de kinderen heb getoond. Daarnaast staan sprekende kindertekeningen afgebeeld. De kinderen herkennen zeker de gevoelens van de krijtjes. Teun staat voor de moeilijke opgave iedereen weer gelukkig te maken.

Drie stukjes nacht, van Rose-Marie Vassallo & Godeleine de Rosamel, jawel, is een poëtisch verhaal over drie vleermuisbaby’s die alleen op de wereld zijn. Moeder muis ontfermt zich over het drietal, ook al maken ze haar leven behoorlijk ingewikkeld. Er is tenslotte een oplossing voor elk probleem.

Balotje en het paard, van Yvonne Jagtenberg, met zijn prachtige, naïeve tekeningen was ook fijn om voor te lezen.

Om me even helemaal te concentreren op de luisteraartjes, las ik dan Ik wil die!, van Imme Dros en Harrie Geelen, een boekje dat ik zowat uit het hoofd ken. Ik kreeg meteen reactie van een meisje dat het verhaal kende, maar graag nog eens wou horen. Ze toonde me fier haar rode schoentjes. Het was de eerste keer dat ik dit boek voorlas aan een groepje dat hoofdzakelijk uit jongens bestond. Het leek me altijd op en top een meisjesboek. Een volgende keer ga ik me daar geen zorgen over maken, want er was geen enkel probleem.

Ik vond wel dat ik daarna uit Ridder Florian, van Marjet Huiberts & Philip Hopman moest voorlezen. Na één verhaaltje wou ik stoppen, maar mijn publiek vroeg nog een verhaaltje. Nog eentje dan, een allerlaatste, zei ik, want het was al vijf na vier. Toen ik stopte, probeerden de jongens me nog te vermurwen om alle verhalen uit het boek voor te lezen, maar met een applaus voor mijn luisteraars heb ik mijn voorleesuurtje afgerond.

Voorlezer:

Reactie toevoegen

Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.